« الَّذينَ يُقيمُونَ الصَّلاةَ وَيُؤْتُونَ الزَّكاةَ وَهُمْ راكِعُونَ » ؛ « 1 » همان كسانى كه نماز را برپا مىدارند و در حال ركوع زكات مىپردازند . علّامه امينى رحمه اللَّه در كتاب الغدير نظايرى براى اين تعبير در قرآن مجيد بر اساس روايات و احاديث جمع آورى كرده‌اند . « 2 » اين گونه موارد به تأمّل و انديشه نياز دارد كه چه نكته‌اى هست ؟ چرا فعلى كه از يك نفر سر زده به صيغه جمع آمده است ؟ چرا كه كلام خداست و لابد حكمتى دارد . و گرنه خلاف واقع خواهد بود كه فعلى از يك نفر سر زده ، بگويند : جمعى اين كار را انجام داده‌اند ؟ بايد نكته‌اى داشته باشد . قرآن كريم خودش را اين گونه معرّفى مىكند : « لا يَأْتيهِ الْباطِلُ مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ وَلا مِنْ خَلْفِهِ تَنْزيلٌ مِنْ حَكيمٍ حَميدٍ » ؛ « 3 » هيچ گونه باطلى ، نه از پيش رويش ، و نه از پشت سرش به سراغش نمىآيد ؛ چرا كه از سوى خداوند حكيم و شايستهء ستايش نازل شده است . مطلب سوم . در قرآن مجيد يك فعل به خداوند متعال اسناد مىشود و در جاى ديگر همان فعل به غير بارى تعالى . در موردى مىخوانيم : « اللَّهُ يَتَوَفَّى اْلأَنْفُسَ حينَ مَوْتِها » ؛ « 4 » خداوند جان‌ها را به هنگام مرگ مىگيرد . در اين جا گرفتن روح به طور مستقيم به خود خداوند متعال نسبت داده

--> ( 1 ) . سوره مائده ( 5 ) : آيه 55 ( 2 ) . ر . ك . الغدير : 3 / 163 ( 3 ) . سوره فصلت ( 41 ) : آيه 42 ( 4 ) . سوره زمر ( 39 ) : آيه 42